Deze blog post delen:

Iedereen is angstig. Corona komt onaangekondigd en neemt ons als samenleving mee in het oog van een storm. Maar angst was zelden een goede raadgever. Het hoofd koel en het werk draaiende houden is nu misschien belangrijker dan ooit.

Originele poster, 1939

“Kalmte kan je redden”. Mijn vader gaf het ons geregeld mee als kind ten huize Garcia. Het is een levenswijsheid die hij ten berde bracht wanneer we weer eens totaal ontredderd stonden te snotteren en te snikken.

Meestal omdat iets heel ergs was gebeurd. Zoals het abrupt ontnomen worden van een favoriet stuk speelgoed. Of moeten slapen gaan terwijl het nog niet donker was buiten. Groots onrecht.

Hij had dat zelf aangeleerd als duiker, lang voor het vaderschap. Het is namelijk een van de eerste dingen die een duiker leert, zo werden wij getroost. De kalmte bewaren in elke situatie. “Bij een groot probleem onder water is kalmte jouw enige kans op redding.”

Pas veel later ben ik gaan begrijpen dat er weinig verschil is boven water.

Hoe erg de dingen ook worden, kalmte kan ons redden. Hoe simpel de dingen ook zijn; paniek kan alles verknoeien in een oogknip.

Kalmte is dus geen redding op zich, maar wel een absolute voorwaarde.

Een duiker kan zichzelf redden uit een penibele situatie door rustig en beredeneerd te blijven. Bij paniek volgt echter al snel de verdrinkingsdood. Hoe onredelijk dat ook is; de natuur vergeeft ons geen emotionele reactie.

Raids op winkelvoorraden en toiletpapier opeens als waardedocumenten behandelen zijn emotionele reacties. Dat is niet rationeel. Het is wat mensen doen wanneer ze niets meer zeker zijn.

Originele poster, 1939

Toen in 1940 de Blitz aanving en een bommenregen paniek zaaide over Londen moest iets worden gedaan om het moraal van de Britten op te krikken. Om de moed en het vertrouwen te bewaren in hun hoofden en harten.

Aanhoudende bombardementen hadden de bevolking in staat van grote angst en onzekerheid gebracht. Het was dagelijks vechten tegen een onzichtbare vijand, en niets was nog zeker.

De brutale vijandigheden, de vele slachtoffers en het vergaan van hun wereld zoals ze die kenden bracht het meest serene volk ter wereld in een staat van paniek.

De Britse overheid besloot een reeks kleurrijke posters te verspreiden om positiviteit en vechtlust opnieuw aan te wakkeren. Om de samenleving en het dagelijkse werk draaiende te houden.

Hoe absurd dat ook leek, het was van groot belang.

Het zo goed mogelijk verderzetten van dagelijks werk en routines waren noodzakelijk voor de economie, maar ook voor het bewaren van menselijkheid in tijden van waanzin.

Het is discutabel of deze posters hebben bijgedragen aan de eendracht en vastberadenheid van het volk in die periode. Maar wat zeker is, is dat mensen houvast vonden in het zo goed mogelijk verder zetten van hun dagelijkse werk en zingeving.

Wat ook zeker is, is dat de Britse economie ernstig geholpen werd door de inzet van haar volk, en dat ze dat alleszins nodig had. Pas in de jaren negentig werd de staatsschuld naar vooroorlogse cijfers herleid, na een traject van bijna tachtig jaar. Een mensenleven.

uk-debt-100-years
Evolutie van de staatsschuld: de kost van oorlog.

Ook nu bestrijden we een onzichtbare vijand. Deze geeft echter geen fluitende waarschuwingen zoals nakende bommen in vrije val dat doen. We kunnen nergens gaan onderhandelen met een tegenpartij. Deze vijand is anoniem, is overal en verspreidt zich als wildvuur.

"The letter", photographed in London by Cecil Beaton (1940) Beaton took many photographs of bombed-out London, concentrating on the strange juxtapositions the debris provided.
Londen 1939 – Bombardementen op of neer, stijlvol naar de postbus.

Het is onverantwoord om vandaag nog onnodige sociale contacten te hebben. Het is onverstandig om nu nog buiten te komen zonder absolute noodzaak.

Je brengt jezelf maar ook anderen in gevaar door de adviezen te negeren.

Maar reageren mag niet zonder redeneren zijn.

Het verder zetten van activiteit waar mogelijk en verantwoord is nu bijzonder belangrijk. Misschien belangrijker dan ooit.

Een staatsschuld lijkt wel het probleem van de staat. Van stoffige politici in een wereldvreemd parlement. Maar dat is het niet. De staatsschuld is een probleem van het volk. Van ons. Wij zullen door belastingen en besparingen nadien de kost van deze crisis dragen.

Als je job niet uitvoerbaar is zonder veelvuldig menselijk contact, en niet essentieel is voor onze samenleving de komende weken en maanden, blijf dan, zoals Maggie De Block het mocht verwoorden ‘in uw kot’.

Maar kun jij perfect functioneren onder beperkt en veilig menselijk contact? Respecteer je de sociale beperkingen buiten het werk, of kan je verder via telewerk? Dan is functioneren veel belangrijker dan we allen lijken te beseffen.

Dan is dat misschien wel onze bijdrage aan de zorgverleners die nu onmenselijke shifts draaien met gevaar voor eigen leven. Misschien is dat wel wat wij voor hen kunnen doen. De economie in stand houden terwijl voor onze gezondheid wordt gevochten.

Kun jij verder werken, preferabel van thuis, en een werkende radar blijven, kies dan niet voor nodeloze / nutteloze off time.

Kun je een bijdrage leveren op eender welke manier, sta dan op.

Doe wat je kan, wanneer je kan en waar je kan.

Miguel

Deze blog post delen:

2 reacties

  1. Goeiemorgen,
    Alvast Prachtig stukje lectuur (ideaal bij het ontbijt). Nu pas besef ik hoe fel we als persoon en/of onderneming van mekaar afhangen. Terwijl we dit in normalere tijden mss zelfs zouden durven vergeten en onderweg zelfs egoïstischer worden.
    Ik denk we allemaal bang worden maar er allemaal anders mee omgaan, waar media ook een grote rol speelt. Dus te meer we nood hebben aan positieve “blogs” om de mindset op peil te houden.
    Zal het hierbij laten momenteel 🙂
    Deze blog heeft alvast mijn aandacht getrokken en naar meer doet verlangen.

    Mvg,

    Mameche Karim

  2. Goed geschreven en interessante lectuur. Keep up the good job!

Comments are closed.